Αγκαλιές στη Φωκίωνος Νέγρη

Δεν έχω μεγαλώσει σε κάποια γειτονιά του Κέντρου, ωστόσο ο ενήλικος εαυτός μου ανέκαθεν αισθανόταν… παιδί του.

Από την εφηβεία και μετά, οπότε άρχισα να το ανακαλύπτω, το Κέντρο ασκούσε επάνω μου μία ακατανίκητη γοητεία… με έκανε να ονειρεύομαι. Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν βρωμιά, εγώ έβλεπα ιστορία κι εκεί που οι άλλοι έβλεπαν εγκατάλειψη εγώ έβλεπα ζωή που πέρασε και ζωή που περιμένει να τη ζήσεις.

Έτσι, όταν μου ζήτησαν τα παιδιά του Fokionos.com να λάβω μέρος στην γιορτή που θα διοργάνωναν μαζί με την Mellifera Action, με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις στον πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη, απάντησα θετικά με μεγάλη χαρά. Άλλωστε ήξερα ότι θα βρίσκομαι με φίλους και πως θα γνώριζα πολλούς ακόμα καινούριους.

Η εκδήλωση περιελάμβανε “χριστουγεννιάτικη μουσική, γλυκά, ζεστή σοκολάτα και αγκαλιές”… και καθώς όλα τα υπόλοιπα πόστα ήταν πιασμένα, μου ανατέθηκαν οι αγκαλιές… θα έπρεπε δηλαδή να αγκαλιάσω ανυποψίαστους περαστικούς και να τους ευχηθώ “Καλά Χριστούγεννα”.

“Πώς θα το κάνω αυτό;” σκεφτόμουν με αγωνία… Πόσο εύκολα δέχεσαι να σε αγκαλιάσει κάποιος άγνωστος, την ώρα που περπατάς, βυθισμένος στις σκέψεις σου, έστω και αν φορά καπέλο του Άη Βασίλη; Πώς τον εμπιστεύεσαι; Τον εμπιστεύεσαι; Τι σκέφτεσαι; Και κυρίως, πώς αντιδράς; Προσπαθούσα και η ίδια να σκεφτώ τι θα έκανα εάν βρισκόμουν στη θέση όλων αυτών των ανθρώπων και πραγματικά δεν μπορούσα να καταλήξω σε μια σίγουρη απάντηση…

Όπως όμως μου συμβαίνει κάθε φορά που δεν έχω απάντηση για κάτι, αποφάσισα να το διαπιστώσω στην πράξη.

“Καλή σας μέρα και χρόνια πολλά! Είμαστε από το Fokionos.com και θα θέλαμε να σας προσφέρουμε μία ζεστή σοκολάτα και μια αγκαλιά”… η καλοβαλμένη κυρία με τα γκρίζα μαλλιά και το διερευνητικό βλέμμα με κοίταξε με δυσπιστία, σφίγγοντας ακόμα περισσότερο την καφέ της τσάντα. “Ορίστε;” μου είπε… “Θα θέλαμε να σας προσφέρουμε μία ζεστή σοκολάτα και μια αγκαλιά” επανέλαβα εγώ. “Εεε… έχω ζάχαρο, δεν επιτρέπεται να τρώω γλυκά”… μου είπε σκύβοντας το βλέμμα, σχεδόν απολογητικά, ενώ το αυστηρό παρουσιαστικό της ξαφνικά θύμισε παιδί που το έχουν βάλει τιμωρία. “Τότε επιτρέψτε μου να σας δώσω μια γλυκιά αγκαλιά, χωρίς στάλα ζάχαρης! Καλές γιορτές να έχετε, με υγεία και αγάπη”, της είπα και αγκάλιασα απαλά τους γυρτούς της ώμους. Όταν μετά από μερικά δευτερόλεπτα έλυσα τα χέρια μου από γύρω της, η δυσπιστία είχε μετατραπεί σε ευγνωμοσύνη. Σχεδόν με δάκρυα στα μάτια μού ευχήθηκε να έχω μια καλή τύχη, με φίλησε σταυρωτά, σαν να ήμουν εγγονή της και συνέχισε, χαμογελαστή πλέον, το δρόμο της.
Ακολούθησαν πολλές ακόμα αγκαλιές …

Η κομψή κυρία με τα πράσινα μάτια, που συγκινήθηκε από την απροσδόκητη σωματική επαφή και κάθησε αρκετή ώρα μαζί μας, πίνοντας ζεστή σοκολάτα και συζητώντας… Η ξανθιά κυρία με το σκύλο, που μας έδωσε συγχαρητήρια και μοιράστηκε μαζί μας πολλές αναμνήσεις, συνυφασμένες με το ένδοξο παρελθόν του ιστορικού πεζόδρομου… Μία ομάδα από νεαρά κορίτσια που μάλλον κάποιος τα είχε ενημερώσει για το μπλόκο αγάπης που είχαμε στήσει και που βλέποντάς με έτρεξαν κατά πάνω μου όλα μαζί να με αγκαλιάσουν,  σαν ένα σώμα… Ένας κύριος επάνω σε ένα μηχανάκι, ένας παππούς με τα εγγονάκια του, τρεις γενιές γυναικών (κόρη, μητέρα και γιαγιά), η εντυπωσιακή κοκκινομάλλα, γέννημα θρέμμα Κυψελιώτισσα, ένα νεαρό ζευγαράκι, ο κύριος που είχε βγάλει βόλτα το σκύλο του… όλοι στην αρχή με δυσπιστία, αλλά φεύγοντας στη συνέχεια με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι που, περισσότερο ή λιγότερο διακριτικά, αρνήθηκαν. Είναι όντως πολύ δύσκολο να πιστέψεις ότι ένας άγνωστος θέλει να σου προσφέρει κάτι, χωρίς αντάλλαγμα. Πόσο μάλλον όταν αυτό που θέλει να σου προσφέρει είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο. Και ίσως αν δεν είχα δεχτεί την πρόταση των παιδιών, να σκεφτόμουν κι εγώ με τον ίδιο τρόπο.

Έχοντας όμως περάσει μια ολόκληρη μέρα μοιράζοντας αγκαλιές, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η αγάπη είναι από τα πράγματα που πραγματικά αξίζει να μοιράζεσαι… όχι μόνο για την αγάπη που θα πάρεις πίσω, αλλά γιατί είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που όσο περισσότερο το μοιράζεσαι, τόσο μεγαλύτερα αποθέματα αποκτάς.

Κοινοποίηση
chris@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here