Η τελευταία Τετάρτη πριν από τις πρόσφατες εκλογές – του Ιανουαρίου, γιατί πλέον πρέπει να διευκρινίζουμε το μήνα απ’ ό,τι φαίνεται – με βρήκε να χαλαρώνω στο καφέ που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Φωκίωνος. Ήταν δεν ήταν 12.30 το μεσημέρι. Είχα την τύχη να είμαι αδειούχος, υποχρεωτικά, αφού μου είχαν περισσέψει μέρες απ’ τον προηγούμενο χρόνο, αλλά και την ατυχία να μην μπορώ να τις χαρώ κάπου στις Άλπεις, ή έστω, στα Καλάβρυτα. Έτσι λοιπόν, εκείνη τη μέρα, χάρηκα την άδεια μου μ’ ένα βιβλιαράκι στο χέρι, πίνοντας καφέ στην αγαπημένη μου γειτονιά.

Αναπόσπαστη απ’ τους θορύβους του καφέ, ήμουν βυθισμένη στο βιβλίο μου για αρκετή ώρα, μέχρι που πήρε το αυτί μου μια ελαφρώς τρεμάμενη φωνή από ένα κοντινό τραπέζι. «Μια ζωή αναρχική ήσουν, Μαρίκα». Η χροιά της φωνής πρόδιδε μια εμφανώς μεγάλη ηλικία, κι εγώ δεν άντεξα στον πειρασμό να μην κοιτάξω. Ήθελα να δω με τα μάτια μου την αναρχική Μαρίκα!

Γύρισα λίγο δεξιά και είδα έναν καλοβαλμένο κύριο, ντυμένο στην τρίχα. Φορούσε ένα καφέ κουστούμι, με το ανοιχτό σακάκι του ν’ αποκαλύπτει το φρεσκοσιδερωμένο του πουκάμισο και με την τραγιάσκα του να συμπληρώνει το υπέροχο σύνολο. Τον έκανα τουλάχιστον ογδόντα πέντε ετών. Απέναντί του, μια σαφώς πιο απλά ντυμένη κυρία με άσπρο κοντό μαλλάκι, αντίστοιχης ηλικίας. Χαμογέλασα αυθόρμητα μόνη μου. Από εκείνη τη στιγμή, το βιβλίο υποβιβάστηκε σ’ έναν διακοσμητικό ρόλο βιτρίνας· το καμουφλάζ που μου χρειαζόταν, για να τρυπώσω ως απροσκάλεστος ακροατής στη συζήτησή τους, χωρίς φυσικά να το ξέρουν.

«Τι φοβάσαι, Άγη μου; Μη σου κόψουν την ήδη μειωμένη στο μισό σύνταξη που παίρνεις, ή μήπως χάσουμε τις καταθέσεις που δεν έχουμε;»

Το ζευγαράκι είχε ορθάνοιχτη την Καθημερινή στο τραπέζι και σχολίαζε την πολιτική επικαιρότητα, που όπως ήταν φυσικό, ήταν σε ιδιαίτερη έξαρση εκείνες τις μέρες. Ο κύριος Άγης ήταν εμφανώς ο συντηρητικός της παρέας. Ανέπτυσσε τις απόψεις του για την τρόικα και την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, προσπαθώντας με επιχειρήματα ανθρώπου διαβασμένου ν’ αποδείξει ότι πρέπει να μείνουμε συνδεδεμένοι με την αρωγή της Ευρώπης, ότι πρέπει να ξεπληρώνουμε το χρέος μας και να παίρνουμε τις δόσεις, γιατί ανάπτυξη δεν υπάρχει. Η κυρία Μαρίκα από την άλλη, υποστήριζε το ακριβώς αντίθετο. Εξηγούσε, με πολύ πιο απλά λόγια, ότι είναι προτιμότερη η εξαθλίωση για λίγα χρόνια, παρά η υποταγή στο ζυγό για πάντα.

Είχα πραγματικά ξετρελαθεί με το ηλικιωμένο ζευγαράκι. Περισσότερο απ’ όλα μου έκανε εντύπωση η φρεσκάδα και η διαύγειά τους. Η όρεξη που επιδείκνυαν για τη ζωή, το ενδιαφέρον τους για την καθημερινότητα, και η αγωνία τους για το αύριο. Αντιμετώπιζαν την κατάσταση και τις πολιτικές εξελίξεις, λες και το μέλλον ήταν όλο μπροστά τους. Δυο άνθρωποι που μπορεί να ήταν πάνω από εξήντα χρόνια μαζί, αλλά που ακόμα έβγαιναν για καφέ, για ν’ απολαύσουν παρέα την εφημερίδα τους. Πραγματικά ερωτευμένοι, σχολίαζαν, διαφωνούσαν και μάλωναν σαν νέοι. Ένα πνεύμα νεανικό, σε σώματα ηλικιωμένα.

«Αν ήμουν εγώ μια ζωή αναρχική, τότε εσύ ήσουν δυο ζωές συντηρητικός και φοβιτσιάρης», είπε σε μια στιγμή η Μαρίκα και σηκώθηκε νευριασμένη και κορδωτή για την τουαλέτα, με το συνολικό ανάστημά της ν’ αγγίζει σχεδόν το ενάμισι μέτρο…

Πόσες άπειρες ώρες θα μπορούσα να περάσω, χαζεύοντάς τους! Μετά από λίγα λεπτά, όταν γύρισε η Μαρίκα, κάτι της ψιθύρισε ο Άγης στο αυτί, με ύφος συνωμοτικό, και άρχισαν και οι δύο να γελάνε δυνατά. Μαζί μ’ αυτούς, άρχισα να χαμογελάω κι εγώ, χωρίς να ξέρω φυσικά γιατί.

Κάπου εκεί τελείωνε η έξοδός τους. «Κατερινάκι, έλα να σε πληρώσουμε σε παρακαλώ», άκουσα την Μαρίκα να φωνάζει στην γκαρσόνα. Όσο ο Άγης πλήρωνε την Κατερίνα και την ρώταγε πότε ξεκινάει η εξεταστική της, η Μαρίκα έπαιρνε τηλέφωνο για να παραγγείλει το ραδιοταξί.

«Παρακαλώ πολύ από Επτανήσου για πλατεία Βικτωρίας».

Χαιρέτησαν τα παιδιά του καφέ εγκάρδια, μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανάρθουν, με την εφημερίδα τους, για πρωϊνό καφέ και τσακωμό. Αχώριστοι, πιο νέοι από τους νέους, αποχώρησαν αγκαζέ και μπήκαν στο ταξί που τους περίμενε.

Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

2 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.