Συναντηθήκαμε όλες ένα Σάββατο έξω από τα Goody’s στην Φωκίωνος όπως τον πολύ παλιό, πολύ καλό καιρό. Έξι φίλες καρδιακές από το σχολείο, όλες μαζί για να γιορτάσουμε την ονομαστική εορτή μιας εξ ημών. Η μόνη που μας περίμενε στο καφέ ήταν η εορτάζουσα.

Μπουκάραμε κατά τις 3 το μεσημέρι, κάνοντας μια εκκωφαντική εμφάνιση. Η κάθε μια με το στυλ της, με την ιδιαίτερη ομορφιά της, με τον ξεχωριστό τύπο της. Με ελαφρυντικά την εξαιρετική μας διάθεση και την ιδιαίτερη περίσταση, φέραμε μια φασαρία στα όρια της αγένειας για τους γύρω μας.

«Φοβερό μαλλί… άπαιχτο το τζίν… με γειά η τσάντα!»

Μετά από τα καθιερωμένα κοριτσίστικα σχόλια στην αρχή, αρχίσαμε ζωηρά να μοιραζόμαστε τα νέα μας. Ενδιαμέσως, βρίσκαμε χρόνο να κοροϊδέψει η μία την άλλη και να γελάσουμε ομαδικά, ασχολούμενες κυρίως, και δικαίως, με την πάντα εκκεντρική και προχωρημένη στιλιστικά εορτάζουσα. Ειδικά για την ημέρα, εκτός απ’ το ανασηκωμένο στο Θεό τσουλούφι της, φόραγε κι ένα τρελό καπέλο.

Ξαφνικά, τα γέλια και τα πειράγματα σταμάτησαν απότομα. Είδα τα βλέμματα στα μάτια των φιλενάδων μου έκθαμβα, εμφανώς καρφωμένα σε κάτι ή σε κάποιον πίσω μου. Γύρισα αυθόρμητα να δω, και για λίγα δευτερόλεπτα δεν πίστευα τα ίδια μου τα μάτια. Σε απόσταση αναπνοής, στεκόταν… ένας καουμπόι!

Ένας πραγματικός κάουμποι! Ψηλός, λεπτός και γύρω στα 65, με ψηλοκάβαλο στενό τζιν και δερμάτινη ζώνη. Φορούσε το κόκκινο καρό πουκάμισό του μέσα από το τζιν, και με τις καουμπόικες μπότες και το καπέλο του, χόρευε μόνος και τραγούδαγε δυνατά σχεδόν πάνω απ’ το τραπέζι μας. Μέρα μεσημέρι!

«Το δώρο σου Νινάκι», είπε μια από μας και πεθαίνουμε στο γέλιο. Ο κύριος καουμπόι, σαν καρικατούρα, μ’ ένα χαμόγελο μασέλα απαστράπτουσα! Κι όσο άκουγε τα γέλια μας, τόσο αφηνίαζε και βάραγε τα τακουνάκια της μπότας του όλο και πιο δυνατά στο πάτωμα.

Μόλις τέλειωσε το κομμάτι, έβγαλε το καπέλο κι υποκλίθηκε μπροστά μας. «Για σας, για σας», μας είπε τεντώνοντας τα δυο του χέρια προς την κατεύθυνσή μας, πριν ξαναβάλει το καπέλο του για να γυρίσει πίσω στο μπαρ. Και το show δε σταμάτησε εκεί. «Ωραία, ωραία κορίτσια! Μπράβο, μπράβο!», τον ακούσαμε να μας φωνάζει μετά από λίγο.

Είχαμε όλες ξετρελαθεί με τον τύπο που ξεπετάχτηκε σαν καρτούν από το πουθενά. Συνεχίσαμε να μιλάμε, αλλά ήταν πια αργά· ο καουμπόι είχε ήδη κλέψει την παράσταση. Τα βλέμματά μας συνεχώς στρέφονταν προς το μέρος του, είτε για να μη χάσουμε καμιά αξιόλογη κίνηση, καμιά αξιοσημείωτη χορευτική φιγούρα, είτε γιατί ο νέος μας φίλος δε σταμάταγε να μας πετάει κολακευτικές ατάκες.

«Στην υγειά σας όμορφες, ομορφούλες και πανέμορφες!»

Κάτι τέτοια σκηνικά μόνο στην Φωκίωνος Νέγρη γίνονται. Είναι λες και όλοι οι «πανέμορφα διαφορετικοί» αυτού του κόσμου έχουν μαζευτεί εδώ για να δώσουν το δικό τους ξεχωριστό στίγμα. Πού αλλού θα βρεις έναν καουμπόι να χορεύει πριβέ πάνω από το τραπέζι σου, μεσημεριάτικα, στο πιο κυριλέ καφέ της περιοχής;

Το αποκορύφωμα της απίστευτης αυτής ιστορίας που ζήσαμε έφτασε όταν ο φίλος μας μας πλησίασε πάλι, μας συστήθηκε και άρχισε ν’ απευθύνεται στην εορτάζουσα.

«Εσύ, εσύ… Εσύ είσαι μοναδική. Είσαι διαφορετική. Έχεις στιλ, έχεις άποψη. Εσύ, εσύ… με το καπέλο, σαν και μένα είσαι συ. Λάμπεις, σαν και μένα. Είσαι διαφορετική και μια ζωή θα είσαι έτσι. Μακριά απ’ όλα τα ασήμαντα, εσύ θα λάμπεις, σαν και μένα. Εσύ είσαι καλλιτέχνης, σαν και μένα. Δηλαδή πνεύμα ελεύθερο, σαν και μένα. Για σένα χορεύω…»

Χειροκροτήσαμε όλες μαζί αυθόρμητα και ο 65χρονος κύριος χαμογέλασε όσο πιο πλατιά μπορούσε. Ήταν όντως το καλύτερο δώρο για τη Νίνα. Και μόνο στην Φωκίωνος θα μπορούσε να το βρει. Γιατί εδώ, όλοι οι τρελοί χωράμε στο ίδιο τραπέζι. Στο τραπέζι αυτό, που λέγεται ζωή.

Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.