Η γυναικεία μορφή του αγάλματος άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μου. Το ελαφρώς στρουμπουλό, γυμνό της σώμα, με τα χέρια ανοιχτά σε κατάσταση έκστασης, μου μετέδιδε μια αίσθηση ελευθερίας, αποτίναξης κάθε καθωσπρεπισμού και συμβιβασμού. Συμβόλιζε για μένα την ελευθερία της έκφρασης, σ’ έναν από τους πλέον κατάλληλους δρόμους της πόλης μας γι’ αυτό. Εκεί όπου σπουδαίοι, δημιουργικοί άνθρωποι είχαν πλάσει ιδέες, εκεί όπου τα άγρια νιάτα μιας άλλης εποχής μεσουρανούσαν καθημερινά. Στη Φωκίωνος Νέγρη του πνεύματος και της διανόησης, της άγριας νυχτερινής ζωής και του τεντιμποϊσμού, της ακμής και της παρακμής, η Κόρη σε Έκσταση είναι παρούσα, να ομορφαίνει το φυσικό τοπίο και να εγείρει συναισθήματα.

Σηκώθηκα και περπάτησα προς τα πάνω, μέχρι που βρήκα το πασίγνωστο υπαίθριο άγαλμα «Λαγωνικό Σκυλί», του Ευριπίδη Βαβούρη. Έργο του 1940, πρόκειται για ένα ολόσωμο μαρμάρινο γλυπτό, μήκους 1.65 μέτρων και αποτελεί σίγουρα το σήμα κατατεθέν του πεζόδρομου. Επικαλούμενη πάλι τον φορητό μου παντογνώστη, έμαθα ότι πολλά από τα έργα του συγκεκριμένου καλλιτέχνη είχαν ως εξέχον θέμα τους κατοικίδια ζώα, σε χαρακτηριστικές στάσεις και εκφράσεις.

Όποιος ζει ή κινείται εδώ, γνωρίζει πολύ καλά ότι η Φωκίωνος Νέγρη, εκτός από σημείο συνάντησης για βόλτα, εκτός από τόπος για παιδιά και ηλικιωμένους, για Έλληνες και μετανάστες, είναι και ο επίγειος παράδεισος για τα τετράποδα κατοικίδια της ευρύτερης περιοχής. Ποιος δεν έχει κοντοσταθεί στον πεζόδρομο για να παρατηρήσει παιχνιδιάρικα σκυλάκια, κάθε ράτσας και μεγέθους, να τρέχουν πάνω κάτω και να εκστασιάζονται στο ιδανικό αυτό φυσικό περιβάλλον; Ποιος δεν έχει δει τα αφεντικά τους να τα ελέγχουν, να τα μαλώνουν, και κυρίως, να συμμετέχουν στα παιχνίδια μαζί τους;

Σαν άλλος αρχηγός όλων αυτών, το μαρμάρινο Λαγωνικό παρακολουθεί κάθε τους κίνηση. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του εκτυλίσσονται ιστορίες και εικόνες που μόνο αυτός γνωρίζει και που κρατάει μυστικές. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι θα έχει δει κι ακούσει τόσες γενιές τώρα, από τη γοητευτική εποχή της Φωκίωνος του ’50 και του ’60 μέχρι σήμερα.

Και μ’ αυτές τις σκέψεις, έφτασα σιγά-σιγά στο τέρμα της Φωκίωνος, ψηλά, στην πλατεία Κυψέλης. Εκεί βρίσκεται μια απ’ τις δύο προτομές που κοσμούν τον πεζόδρομο, αυτή του Σπυρίδωνος Μερκούρη, φιλοτεχνημένη το 1931 από το διάσημο καλλιτέχνη Βάσο Φαληρέα. Η άλλη, εξίσου σημαντική, είναι η προτομή του Κώστα Κοτζιά, έργο του 1967 από ορείχαλκο της γλύπτριας Λουκίας Γεωργαντή, και βρίσκεται στο άλλο άκρο, κοντά στην οδό Δροσοπούλου.

Συχνά, οι προτομές μας αφήνουν αδιάφορους. Παραλείπουμε ν’ ασχοληθούμε έστω και στο ελάχιστο με τις επιγραφές τους, εκτός αν τελούμε υπό την τουριστική μας ιδιότητα, παρασυρμένοι από τη μανία να μη μας ξεφύγει τίποτα. Ωστόσο, στα μέρη που αγαπάμε, είναι σημαντικό να βλέπουμε πέρα από την ομορφιά των γλυπτών και να γνωρίζουμε αυτό που αντιπροσωπεύουν.

Ως δήμαρχος, ο Μερκούρης υλοποίησε την επιχωμάτωση της Φωκίωνος Νέγρη, ενώ επί δημαρχίας Κοτζιά έκλεισε το ρέμα Λεβίδη και δημιουργήθηκε αυτός ο υπέροχος δρόμος, με τους κήπους, τις φυτεύσεις και το πράσινο. Και οι δυο ως δήμαρχοι συνετέλεσαν σημαντικά στη διαμόρφωση και την ανάπλαση του τοπίου αυτού. Και είναι εντυπωσιακό το ότι τα αγάλματά τους είναι τοποθετημένα στα δυο άκρα του πεζόδρομου, σαν να τον φρουρούν συνέχεια με το άγρυπνο βλέμμα τους

Κάπου εκεί τελείωσε η περιήγησή μου. Άρχισα να κατηφορίζω πάλι προς το σπίτι, σκεπτόμενη για μια ακόμα φορά πόσο τυχερή είμαι που ζω σε μια περιοχή με ιστορία. Με τα πάνω και τα κάτω της, με τα υπέρ και τα κατά. Κι ένιωσα πιο δεμένη πια μαζί της, τώρα που για λίγο χρόνο γνώρισα ως τουρίστας την ίδια μου τη γειτονιά.

1
2
Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here