Πριν κάνα-δυο εβδομάδες βρέθηκα σ’ ένα από τα καλύτερα καφέ στη Φωκίωνος. Μπήκα σ’ ένα σχεδόν άδειο μαγαζί και, με όλη την άνεση της επιλογής, έκατσα ανενόχλητη σ’ έναν από τους υπέροχους καναπέδες. Παρήγγειλα τον αγαπημένο μου καπουτσίνο κι άρχισα να σερφάρω στο internet, περιμένοντας τον Αριστείδη.

Η θέση που διάλεξα ήταν ιδανική· απόμακρη, σ’ ένα από τα κρυφά σαλονάκια του μαγαζιού. Εκεί όπου συνήθως δεν πατάει κανείς. Έχω πάντα σαφή προτίμηση γι’ αυτό το μέρος, γιατί έχει λιγότερη κάπνα και γενικότερα μικρότερη πιθανότητα όχλησης όταν θες να απομονωθείς.

Διάβασα τα τελευταία νέα και χάζεψα μερικά από τα πάντα ενδιαφέροντα άρθρα της Athens Voice. Εντάξει, έριξα και μια ματιά στη μόδα μέσα από το κινητό μου. Πραγματικά χαιρόμουν την πλήρη απομόνωσή μου. Μέχρι που άκουσα κάποιον να έρχεται προς το μέρος μου.

Γύρισα, ελαφρώς ενοχλημένη, αλλά ταυτόχρονα και γεμάτη απορία. Και είδα έκπληκτη ότι, το δίπλα ακριβώς τραπέζι απ’ το δικό μου, είχε διαλέξει για πόστο του ένας καλοστεκούμενος κύριος. Πρέπει να ήταν άνω των 60, με το κοτλέ παντελονάκι του και το περιποιημένο του πουλόβερ.

«Γιατί», σκέφτηκα αμέσως. «Γιατί, με όλο το μαγαζί άδειο, έπρεπε να έρθει στο δικό μου σαλονάκι;»

1
2
3
Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here