Ίσως πάλι να μην σχετίζεται με τους παλιούς κατοίκους της Κυψέλης που έφυγαν, αλλά μ’ αυτούς που έμειναν. Η περιοχή, από τη δημιουργία της, κατοικείτο πάντα από μια πραγματικά αστική τάξη, και ίσως αρκετοί εκπρόσωποί της να μην εγκατέλειψαν ποτέ την αγαπημένη τους Κυψέλη και να συνέβαλαν στην αρμονική αφομοίωση του διαφορετικού στοιχείου, όντας το πλέον καλλιεργημένο κι άξιο κοινό για να το σεβαστεί.

Γιατί η πραγματική αστική τάξη δεν έχει σχέση με τους νεόπλουτους και τους οπισθοδρομικούς. Δεν έχει σχέση με την κουλτούρα των επαρχιωτών και των προσφύγων που κατέκλυσαν άλλες περιοχές της Αθήνας, ή με την νοοτροπία του δήθεν. Είναι η τάξη που εστίασε στο πνεύμα και στην ποιότητα, η τάξη που άσκησε εμπράκτως τη διανόησή της, και ενασχολήθηκε με τις τέχνες, τα γράμματα, την πολιτική και την κουλτούρα. Είναι η τάξη που είχε την οικονομική άνεση να ζει στα ευρύχωρα, πολυτελή διαμερίσματα της Κυψέλης, χωρίς να ορίζει τον εαυτό της βάσει του οικονομικού της status. Μια τάξη καλλιεργημένη, που δεν αναλώθηκε στην ελληνική ροπή του κουτσομπολιού, του «τί κάνει ο απέναντι». Μια τάξη που είχε το κεφάλι ψηλά.

Αυτοί οι άνθρωποι, παρά την όποια όχληση και λύπη τους να βλέπουν την περιοχή τους να ερημώνει και να ρημάζει από κάθε καρυδιάς καρύδι μετανάστη, κράτησαν το ανάστημα ορθό, με το δικό τους τρόπο. Μπορεί οι λαοί που ήρθαν να έφεραν δικά τους ήθη κι έθιμα, να γέμισαν τα διαμερίσματα ασφυκτικά ζώντας σε άθλιες συνθήκες, και να σκόρπισαν μυρωδιές curry και λιβανιού στις πολυκατοικίες υποβαθμίζοντας τα κάποτε πολυτελή διαμερίσματα. Αλλά η γενιά που υπήρξε μάρτυρας αυτής της βίαιης μεταμόρφωσης μιας άλλοτε υπέροχης περιοχής, ήταν η πιο κατάλληλη για να υποδεχτεί το διαφορετικό, να το κατανοήσει και εν τέλει να το βοηθήσει να αφομοιωθεί. Αυτή η γενιά ήταν ο πραγματικός στυλοβάτης της Κυψέλης, αυτή που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον τόπο της. Ακόμα και κατ΄ ανάγκη, έμαθε να ζει και να συνυπάρχει με τους ξένους.

Γι’ αυτό ο καλοβαλμένος παππούς με την τραγιάσκα, η ηλικιωμένη στιλάτη κυρία και τα παιδιά αυτών δεν έμειναν στην πικρία και στη χολή του διαφορετικού. Σε πολλές περιπτώσεις ήρθαν κοντά τους και νίκησαν την απειλή που σίγουρα αρχικά θα ένιωθαν, με αρωγούς τη γνώση και την παιδεία τους. Η τάξη αυτή δεν στιγμάτισε τους ξένους ως κακοποιούς. Κατανόησε την προέλευσή τους, την ένδεια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους και έμαθε να μοιράζεται την ίδια γειτονιά αρμονικά.

Αυτή η αστική τάξη είναι που δίνει ακόμα μια αίγλη στην περιοχή. Μια περιοχή, που όπως άκουσα από μια φίλη, γέρασε με τους κατοίκους της. Ίσως τελικά δεν γέρασε. Ίσως απλά άλλαξε, υποβαθμίστηκε και μεταμορφώθηκε.

Και σήμερα, μέσα στην κρίση, υποδέχεται με χαρά όσους γυρνάνε να μείνουν στα πατρικά τους. Υποδέχεται καλλιτέχνες που έλκονται από τα υπέροχα ρετιρέ στο κέντρο της πόλης, υποδέχεται Έλληνες και ξένους που αναμειγνύονται και συνυπάρχουν όπως σε κάθε προηγμένη ευρωπαϊκή πόλη. Όλους αυτούς που μαζί κεντάνε το πολύχρωμο αυτό χράμι μιας γειτονιάς πραγματικά διαφορετικής, που με μαγεύει καθημερινά.

1
2
3
Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here