Παιδάκια όλων των χρωμάτων παίζουν χέρι-χέρι στους κήπους του πεζοδρόμου. Έλληνες και ξένοι βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα και χαιρετιούνται ως γνωστοί από το γυμναστήριο. Ασιάτες αράζουν στα δικά τους μαγαζιά και χαιρετάνε εγκάρδια τις οικογένειες που μένουν στους επάνω ορόφους της πολυκατοικίας τους και βγαίνουν για τη βόλτα τους. Όλοι μαζί, μια πολύχρωμη οικογένεια, σ’ έναν δρόμο-ψηφιδωτό, που διαχειρίζεται όλα τα μέλη της με σεβασμό και αγάπη και που επιτρέπει στον καθένα να βάζει το προσωπικό του κομματάκι στο σημείο που του αρμόζει.

Ίσως το φυσικό τοπίο να παίζει καταλυτικό ρόλο στην φιλειρηνική αυτή ατμόσφαιρα του πεζόδρομου. Ίσως να είναι το πάρκο, οι διαφορετικές ηλικίες και τα κατάμεστα μαγαζιά. Ίσως η αρμονία στο παιχνίδι των παιδιών. Ίσως όλα αυτά μαζί να δημιουργούν αυτή την αίσθηση της ασφάλειας και της ηρεμίας που συμβάλλει στη διαμόρφωση του όμορφου τοπίου, όπου κυριαρχεί το ετερόκλητο.

Φυσικά, αυτή η εικόνα δεν είναι ενιαία σε όλη την Κυψέλη. Ασφαλώς και υπήρξαν κάποια δύσκολα χρόνια προσαρμογής και αποδοχής του ξένου στοιχείου. Σαφώς κάποια στιγμή αυξήθηκε η εγκληματικότητα λόγω μιας μερίδας των νεόφερτων κατοίκων. Και σίγουρα υπάρχουν ταξικές διαφορές, ακόμα και σήμερα. Όμως η γειτονιά αυτή λειτουργεί σαν αλεξικέραυνο στις αντιθέσεις και τις συμφιλιώνει.

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου ν’ αναρωτιέται για τους λόγους που η περιοχή συχνά φαντάζει σαν «καταφύγιο των μεταναστών», που έχει αποδεχθεί την συνύπαρξη όλων των εθνοτήτων περισσότερο από κάθε άλλη. Και κάνω διάφορα σενάρια.

Ίσως έχει να κάνει με την εγκατάλειψη της Κυψέλης από τους Έλληνες. Η περιοχή σχεδόν ερήμωσε στη δεκαετία του ’80, όταν οι κάτοικοί της τράπηκαν σε φυγή για να μεταφερθούν σε πιο υγιή περιβάλλοντα, μακριά από το καυσαέριο. Ήταν τότε, που κυριάρχησε η μόδα της «μετανάστευσης» προς τα προάστια. Τα σπίτια της Κυψέλης άδειασαν και ξεκίνησε η επέλαση των αλλοδαπών.

Μετανάστες φτωχότερων χωρών εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, άνοιξαν τα μαγαζάκια τους, τα κομμωτήριά τους, και τα μικρά μπαράκια τους. Έφεραν το δικό τους τοπικό στοιχείο στην περιοχή, έστειλαν τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία. Σε μια περιοχή που οι ιδιοκτήτες των ακινήτων παρέδωσαν τα κλειδιά τους στους αλλοδαπούς, παρέδωσαν και την περιοχή στα χέρια τους. Ήταν φυσικό να χτιστεί ένας καινούργιος τόπος, όπου ο ξένος, ανάμεσα σε ξένους, ένιωθε λιγότερο διαφορετικός και ανάμεσα στους Έλληνες λιγότερο αποκλίνων.

1
2
3
Κοινοποίηση
marina@fokionos.com

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here